نگار

ای از ســرود نــاب تو، به رقص آمده سمن

شکر به خنــده ریخته، ز هر لبـت، هزار من

                    نگــار عنـبرین سخـن

ز هر تـرانه ات به جان، شـرار و شعله ریختی

به شعر تازه کن کهن! چو نافه ای که از ختن

برد زهوش صد چو من

بهارانه

سمن خندان و چشم نرگس از صوت هزاران مست

زمین از رویش گل ها و عارف از بهاران مست

ز عشق آتشین ما می اندر جام می جوشد

می از من مست و من از ساقی و ساقی ز یاران مست

...

تغزل روحانی

"قَدْ قامَت " مؤذن و هردم قيام عشق

"قُمْنا" به قامتت "لَكَ صُمْنا" صيام عشق

"أُدخُلْ" به جنّتش و ببين سور رحمتش

"إجْلِسْ"به "رَفْرَفٍ خُضرٍ" زين مقام عشق

...

يلدا

بيا به مطلع شعرم طلوع کن آقا!

من فدايت

خنده‌هایم گم شود در خنده‌هايت

گريه‌هايم در پناه شانه‌هايت

                                                                  من فدايت

شعر می‌خوانی و سر از پا نمی فهمم

باز هم من می‌شوم محو صدايت

                                                                     من فدايت

چشم شيرين شرم دارد از نگاهت

تاج خسرو کاخ کسری خاک پايت

                                                                       من فدايت

ترسم ازچشمان شوری زخم بينی

ماه من بر جان من درد و بلايت

                                                                                                   من فدايت

شب و سكوت و سياهي و باز چشم به راهي

كه اي تو نور دو چشمم ز كنج دل به درآيي

دلم گرفته ز دوریـت کـاش برقع هجران

ز سرکشی و ربایی ز دل هر آن چه بخواهی

بسا گره كه فكندي به ابروان سياهت

حذر نمي كني اي مه ز دود آه سياهي

شنيده ام سخناني ز مهر و ماه نهاني

خدا كند كه نگيرد به خرمن رخت آهي

سزد كه رشك برد بر تو مهر عالمتاب

نديده و نشنيده به روشناي تو ماهي

از آسمان خيالم ستاره مي بارد

 خواب

يک بار من تو را در خواب ديده ام

ماه رخ تو را در آب ديده ام

نور رخ تو بود در برکه ی خيال

پنداشتم ولی مهتاب ديده ام

بابا! تو نيستی در بين ما کنون

قلبم شکسته است زين مردمان دون

...

نگاه تو

پر مي كشد دلم به هواي نگاه تو

پر بوسه مي كند دو لبم خاك راه تو

تا كي ز انتظار بميرم بيا بيا

برده است طاقت از دل من روي ماه تو

چه كنم؟ داغ مرا، سنگ صبوري نيست

ز وي‌ام هيچ دگر طاقت دوري نيست

اي كه گفتي: « به غمش صبر كني ، مي‌آيد...»

صبر با دل بكنند! آه... مگر كوري؟! نيست!

  دروغ

دلم كباب مي شود، ز درد و داغ اين دروغ

فريب خورده ام من از، دو چشم سرد و بي فروغ

...

مسافر

تمام مي شود اين گريه هاي پنهاني

مسافرم برسد با دو چشم نوراني

درد دل های با مدینه

مدينه غصّه‌ی دل را نگفتم
تمام عقده‌ها در دل نهفتم
بخواهم با تو گويم غصّه‌ی دل
که شايد وا کنی اين عقده‌ی دل
...

ساقی 

ياران كجاست ساقي؟ آخر تهي ست جامم

در حسرت وصالش آمد به تاب جانم

با اين هم نيازم ، وين سوز پرگدازم

يارم شكست جامم ، از من گسست يارم

...

صنم بي تو هيچم

در آن روز اول چو رؤيا شكفتي

چو رفتي ز پيشم به دل غم نهفتي

تمام دلم را فداي تو كردم

همان روز گفتم كه راي تو كردم:

"ز تو سر نپيچم ، صنم بي تو هيچم."

...

 ليلا ترين

بيا نازنينم ، بهشت زمينم

تو را مي پرستم ، اهوراترينم

تمام وجودم پر از عشق و مهرت

دلم را ميازار ، دلاراترينم

...

 يوسف تمام چاه‌هاي بي نشان

يار نازنين قصّه‌های شب گهان چه شد؟

ساقی شکر لب خمار عاشقان چه شد؟

ليلی عزيز مکتب جنون ما کجاست؟

يوسف تمام چاه های بی‌نشان چه شد؟

...

شمع 

امشب ای شمع تو  بر بالين من    بيدار باش

تا  سحر  بيمار غم  را  امشبی   غمخوار باش

چشم هايت را  مبند  ای  شمع   از بهر خدا

پايداری کن مرو از دست  هان!   هشيار باش

...